Λογοτεχνικές Αναγνώσεις


Πολιτισμός
23.3.2019 | 19:37

Λογοτεχνικές Αναγνώσεις

«Ένα βιβλίο ένα ταξίδι» επικρατούσε κάποτε το σλόγκαν που ήθελε να προτρέψει όσο το δυνατόν περισσότερους στην ανάγνωση βιβλίων και δεν είχε καθόλου άδικο. Γιατί κάθε βιβλίο είναι κι ένα ταξίδι στον κόσμο του συγγραφέα του, σε ένα άλλο ιστορικό ή φανταστικό γίγνεσθαι, είναι η «μετάθεση» κάπου εκτός από αυτό που ζούμε καθημερινά, η ενσωμάτωση σε χαρακτήρες και γεγονότα που αλλιώς ίσως ποτέ δεν θα γνωρίζαμε. Είναι άνοιγμα ψυχής και νου που έρχονται ασυναίσθητα να ενισχύσουν ή να διευκολύνουν την κρίση μας και την κατανόηση του κόσμου που βιώνουμε. Είναι καλλιέργεια της σκέψης και των γνώσεών μας αλλά και αγχολυτικό του πιεστικού περιβάλλοντος του οποίου όλοι είμαστε συμμετέχοντες.

Η εγχώρια εκδοτική παραγωγή είναι πλούσια σε προτάσεις για να επιλέξει ο κάθε αναγνώστης αυτό που του ταιριάζει. Μυθιστορήματα, διηγήματα, μελέτες και δοκίμια από διάφορες χώρες εξαιρετικά μεταφρασμένα σε πολύ προσεγμένες εκδόσεις, καθώς επίσης και πολλών αξιόλογων ελλήνων συγγραφέων και μελετητών. Είναι δύσκολο να επιλέξει κανείς γιατί πάντα θα υπάρχουν παραλήψεις. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα σας παρουσιάζουμε μια μικρή επιλογή καινούργιων, ως επί το πλείστον εκδόσεων, που ελπίζουμε να βοηθήσει στις αναγνωστικές σας προτιμήσεις:

«ΣΑΝ ΑΜΜΟΣ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ»
του Ευάγγελου Αρεταίου/ εκδόσεις της Εστίας
Στιγμές από τη ζωή δεκαέξι γυναικών.
«Όλες αυτές τις γυναίκες τις έχω γνωρίσει» γράφει στο οπισθόφυλλο ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Ευάγγελος Αρεταίος. «Με διαφορετικά ονόματα, αλλά σ’ αυτές τις συγκυρίες. Με κάποιες διασταυρωθήκαμε για λίγο στις περιπλανήσεις μου, με άλλες συνδεόμαστε για χρόνια. Τις θαύμασα για την αστείρευτη δύναμή τους, τη δίχως τέλος αντοχή τους, την ικανότητά τους να παλεύουν, η καθεμιά με τον τρόπο της, και να πιστεύουν σε κάτι ευγενικό. Θέλησα να γράψω για να μην λησμονηθούν οι αγώνες τους κι όλα αυτά που γίνονται γύρω τους. Κι έγραψα για όσα ένιωσαν τις στιγμές αυτές που το πεπρωμένο τους έφερε να ζήσουν, αφήνοντας συχνά τη φαντασία μου να περιπλανηθεί στη ζωή και στα βάθη της ψυχής τους. Συνεχίζουν να ζουν, η καθεμιά κάτω από το δικό της ουρανό, με τα δικά της προβλήματα, τα δικά της όνειρα, τις δικές της απελπισίες, τις δικές της ελπίδες. Είναι όμως στο βάθος τόσο όμορφα ίδιες. Εγώ μονάχα έγραψα, το βιβλίο αυτό είναι δικό τους…»

«ΜΕΡΕΣ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ»
του Σεμπάστιαν  Μπάρι / μτφ Μαρία Αγγελίδου/ εκδόσεις Ίκαρος. Το βραβευμένο μυθιστόρημα του γνωστού συγγραφέα με το Costa Book of the Year 2016 και το Walter Scott Prize 2017.

Ο Τόμας Μακνάλτι, μόλις 17 ετών, και ο σύντροφός του Τζον Κόουλ κατατάσσονται στον αμερικανικό στρατό τη δεκαετία του 1850 και παίρνουν μέρος στους ινδιάνικους πολέμους και στη συνέχεια στον αμερικανικό εμφύλιο. Ορφανοί, έχοντας βιώσει και οι δυο τρομερές κακουχίες, και παρά τις φρικαλεότητες που αντικρίζουν, βρίσκουν τις μέρες που διανύουν γεμάτες φως και ζωντάνια. Στη συνέχεια συναντούν μια μικρή Ινδιάνα, και μια πιθανότητα ευτυχίας διαφαίνεται, αρκεί να μπορέσουν να επιβιώσουν. Παρά τη βία που κυριαρχεί, διαμορφώνεται το πορτρέτο μιας απρόσμενης και συγκινητικής οικογένειας.

Κινούμενο από τις πεδιάδες της αμερικανικής δύσης μέχρι το Τενεσί, το μυθιστόρημα του Μπάρι είναι ένα αριστούργημα ατμόσφαιρας και γλώσσας που μας προκαλεί να αναρωτηθούμε για το τι αξίζει να ζεις σε μια δύσκολη ζωή με κάποιες σκόρπιες στιγμές ευτυχίας, που δίνουν την εντύπωση πως οι μέρες θα είναι δίχως τέλος.

«ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ»
της Μαρίας Τσακίρη / εκδόσεις Ψυχογιός

Το βιβλίο της δημοσιογράφου και συγγραφέα ανήκει στην κατηγορία «αληθινές ιστορίες».
Αύγουστος 2004. Η Ροζάνα ακούμπησε απαλά μέσα σε ένα τόσο δα ξύλινο κουτάκι, τα γεμάτα δίψα για ζωή όνειρά της, μαζί με μια κόκκινη γυαλιστερή χάντρα και μια φωτογραφία από το Πάνορμο της Νάξου. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα νεανικά της όνειρα και στη γαλάζια φουσκοθαλασσιά του Αιγαίου, στρίμωξε και κάτι ακόμα: μια μακρινή ημερομηνία που σημείωσε με πράσινο στυλό. Υποσχέθηκε να χαρίσει το κουτάκι στον Αλέξανδρο τη μέρα που θα ξεκινούσαν τα σχολεία, με την εφηβική σιγουριά πως, ύστερα από δέκα χρόνια, εκείνη θα είναι δικηγόρος και ο αγαπημένος της βραβευμένος συγγραφέας. Όμως, καθώς ύφαινε τα όνειρά της, τα λεπτά που κυλούσαν στο Μπεσλάν δημιουργούσαν ένα συγκλονιστικό σκηνικό, και η μοίρα έστηνε το δικό της τρομακτικό σενάριο.
Ο Σεπτέμβριος του 2004, με την τριήμερη αιματηρή ομηρία μαθητών μέσα στο σχολείο τους, θα αφήσει πίσω του βαθιά θλίψη. Εκείνοι που θα τα καταφέρουν σκορπίζονται στους πέντε ανέμους. Επειδή όμως, ακόμη κι όταν όλα έχουν χαθεί, η ελπίδα πάντα κάπου μένει εκεί έξω, θα απλώσουν άραγε τα παιδιά το χέρι να την πιάσουν; Θα αφήσουν λίγο χώρο για να ριζώσει και πάλι στην ψυχή τους η αγάπη; Ο έρωτας; Θα μπορέσουν να ξεχάσουν το χτες, να ζήσουν το σήμερα και να ονειρευτούν το αύριο; Υπάρχει αύριο για τα παιδιά του Μπεσλάν;

«ΤΟ ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ»
Της Πηνελόπης Κουρτζή / εκδόσεις Ψυχογιός
Ιστορικό, κοινωνικό και αισθηματικό

Στα τέλη του 19ου αιώνα, δυο αδελφικές φίλες, η Αμάντα και η Κλημεντίνη, περνούν μαζί τα καλοκαίρια τους στην Κέρκυρα, όπου μοιράζονται τα μυστικά και τα όνειρά τους. Κάποια στιγμή, οι δρόμοι τους θα χωρίσουνε. Η μια, θυμωμένη από τον έρωτα, προσπαθεί να ξεχάσει. Η άλλη, πληγωμένη από τον έρωτα, μετατρέπει τον πόνο της σε δημιουργία, προκειμένου να καταφέρει να ανοίξει το δικό της ξενοδοχείο στην Κηφισιά.
Έπειτα από χρόνια, οι δυο γυναίκες θα συναντηθούν στο Πριγκιπότο για να ζήσουν και πάλι μια κοινή ζωή γεμάτη από τα μυστικά του παρελθόντος αλλά και αυτά που έρχονται να τις ενώσουν ξανά. Μα όταν ο θυμός του έρωτα ζωντανέψει εκ νέου, τότε θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και για τις δυο.
Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται από το 1878 μέχρι το 1898 στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Κηφισιά της «μπελ επόκ». Μια γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, και ο έρωτας ο παράνομος, που δεν έχει λόγο άνθησης, αλλά έχει λόγο ύπαρξης.

«ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΤΥ ΜΠΕΛΓΚΕΛ»
του Εντουάρ Λουί / μτφ Μιχάλης Αρβανίτης / εκδόσεις Αντίποδες

Η λογοτεχνική εξιστόριση βιωματικών καταστάσεων του νεαρού γάλλου συγγραφέα που τάραξε τα λογοτεχνικά νερά.
Ο Εντύ Μπελγκέλ μεγαλώνει σε ένα χωριό της Βόρειας Γαλλίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο κόσμος του, το χωριό, το σχολείο, η οικογένεια, είναι ένας κόσμος βίας, εκφοβισμού και αποκλεισμού, που ο Εντύ τον βιώνει ακόμη πιο τραυματικά επειδή είναι διαφορετικός. Ο Εντουάρ Λουί κατορθώνει, με μια φορτισμένη και βίαιη αφήγηση, που αμφισβητεί τα όρια της αυτοβιογραφίας και του ρεαλισμού, να αναμετρηθεί με το περιβάλλον που τον διέπλασε, με το παρελθόν που τον στιγμάτισε και φέρνει με αυτό το βιβλίο στην επιφάνεια, όσα η λογοτεχνία επιμένει να απωθεί.
«Στην πραγματικότητα, η εξέγερση ενάντια στους γονείς μου, ενάντια στη φτώχεια, ενάντια στην κοινωνική μου τάξη, το ρατσισμό της, τη βία της, τις συνήθειές της, ήρθε απλώς δεύτερη. Γιατί πριν εξεγερθώ εγώ ενάντια στον κόσμο της παιδικής μου ηλικίας, ο κόσμος της παιδικής μου ηλικίας εξεγέρθηκε εναντίον μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να φύγω. Αυτό το βιβλίο είναι μια προσπάθεια να καταλάβω» (Ε. Λ.)

«ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ»
Οδοιπορικό στην αρχαιότερη ζωντανή δημώδη μουσική της Ευρώπης
Του Κρίστοφερ Κινγκ / μτφ Αριστείδης Μαλλιαρός / εκδόσεις Δώμα

Ο Κρίστοφερ Κινγκ, βραβευμένος μουσικός παραγωγός και μανιώδης συλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου, υποστηρίζει ότι η μουσική στην πρωταρχική της μορφή είναι ένα γιατρικό για τις πληγές της ψυχής, κάτι εξίσου απαραίτητο με τον αέρα και την τροφή.
Σταδιακά η μουσική έπαψε να έχει αυτήν τη λειτουργία. Τα εύθραυστα πολιτισμικά οικοσυστήματα μες στα οποία η μουσική  επιτελούσε το ιαματικό της έργο, καταστράφηκαν.
Με εξαίρεση μια απόμερη γωνιά της Ελλάδας, στις εσχατιές της Ευρώπης -την Ήπειρο. Εδώ, σαν από θαύμα, κρατήθηκε ζωντανός ένας πανάρχαιος τρόπος ζωής που επέτρεψε στη μουσική να διατηρήσει τον θεραπευτικό της ρόλο. Ο Κινγκ αναλαμβάνει να μας ξεναγήσει σε αυτόν τον σκληρό μαγικό τόπο, όπου η μουσική γίνεται ένα με την ποίηση, τον χορό και τη γιορτή.
Ο Κινγκ γράφει για την ιστορία της Ηπείρου και το μεγαλείο του τοπίου, για τα πανηγύρια, τα τσίπουρα και τους Τσιγγάνους οργανοπαίχτες, για τα συλλογικά βιώματα και τις κοινές αναμνήσεις. Μας μιλά για τη μουσική σαν θρήνο, σαν νανούρισμα και σαν παρηγοριά. Μας μιλά για ανθρώπους που ξέρουν να πενθήσουν και ξέρουν να γλεντήσουν.
«Το τραγούδι και η μουσική γενικότερα στα χωριά της Ηπείρου δεν είναι διασκέδαση, αλλά συμμετοχή σε μια διαδικασία κοινής θεραπείας, μια ίαση που είναι τόσο αναγκαία όσο και το γάλα της μάνας. Το παραδοσιακό τραγούδι μπορεί να είναι και διασκέδαση, ο κύριος σκοπός του όμως παραμένει η μέθεξη» (Κρ. Κ.)












Φωτογραφίες Φωτογραφίες