Τρέχα Μαρία τρέχα!!!

30-3-2012 (Στήλη...Στύλου)

Είναι κάτι πρωινά που αισθάνομαι σαν τον Forrest Gump…αντί για το ξυπνητήρι ακούω τον πυροβολισμό στην γραμμή της αφετηρίας και μια φωνή δυνατή «Run Forrest run!!!!” “Τρέχα Μαρία Τρέχα !” κι εγώ πετάγομαι από το κρεβάτι και αρχίζω το τρέξιμο ….τρέχω τρέχω τρέχω ! Κι όπως το τρέξιμο του Forrest δεν είχε κανένα νόημα για τον υπόλοιπο κόσμο έτσι μερικές φορές αναρωτιέμαι αν το δικό μου τρέξιμο έχει κανένα νόημα  αλλά εγώ συνεχίζω να τρέχω. Τρέχω πίσω από το χρόνο κι αυτός με κερδίζει ο μπαγάσας. Πάντα θα με κερδίζει αλλά εγώ συνεχίζω . Να προλάβω να είμαι στην ώρα μου στην εκπομπή, στη δουλειά, στα κείμενα, στο σχόλασμα των παιδιών, στο στον γιατρό, στην διαφημιστική, στα γεμιστά, στο διάβασμα των παιδιών, στο αχ της αντοχής μου. Μέχρι πριν λίγα χρόνια έλεγα πως κάνω καριέρα Και τώρα το ίδιο λέω! κάνω καριέρα στην επιβίωση! Θέλει ταλέντο και προσεκτικούς χειρισμούς με υψηλό δείκτη ρίσκου. Σκληρός και αδυσώπητος ο αγώνας. Ποτίζει κάθε στιγμή της καθημερινότητας μας και εμβρόντητοι παρακολουθούμε τους εαυτούς μας να μεταλλάσσονται σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήμασταν.
Και συνεχίζω να τρέχω να τρέχω να τρέχω και πάνω στο τρέξιμο συνειδητοποιώ πως ξέχασα το password της ανεμελιάς μου της χαράς μου της δίψας να δημιουργήσω να διεκδικήσω να κατακτήσω να ανέβω ψηλά. Σπάω το κεφάλι μου να το θυμηθώ αλλά τίποτα το μυαλό μου έχει κολλήσει. Βλέμμα κενό. Ίδιο με το βλέμμα των συναδέλφων μου των κολλητών  των φίλων μου των γειτόνων. Κενό ............................Τρέχω με βλέμμα κενό.
Μέχρι σήμερα το πρωί που τρέχοντας για να ηχογραφήσω κάτι μηνύματα «έπεσα» πάνω σ ένα νηπιαγωγείο που ήρθε να επισκεφθεί το ραδιόφωνο. Καμιά 20αριά  5χρονοι και 6χρονοι πιτσιρικάδες μου μπλόκαραν την είσοδο.
-«από που είστε εσείς;»
-«ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ» φώναξαν όλα μαζί.
-«είστε σίγουροι; Μήπως είστε από την Καβάλα;»
-«ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ»απάντησε πάλι χορωδία
-«από την Ξάνθη;»
-«ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!» επανέλαβε η χορωδία.
-«εμένα πάντως δεν μου φαίνεστε από τη Θεσσαλονίκη» τους αμφισβητώ και ξέσπαν όλα μαζί στα γέλια. Γέλια παιδικά αυθόρμητα τρυφερά γαργαλιστικά ντροπαλά έτοιμα για σκανδαλιά. Δεν υπάρχει πιο ωραία εικόνα από μικρά κεφαλάκια τεντωμένα λαιμουδάκια πονηρά ματάκια που είναι έτοιμα να καταβροχθίσουν κάθε τι που θα ξεστομίσεις...
Το σκάω από τη διαδήλωσή τους και συνεχίζω το τρέξιμο...
τώρα όμως ο ρυθμός μου είναι πιο ζωηρός
το πρόσωπό μου πιο χαμογελαστό
το βλέμμα μου ....πιο γεμάτο!
Πήρα μια γλύκα από αυτή την συνάντηση που δεν ξέρω πως να σας την περιγράψω.
 
συνεχίζω να τρέχω ....τώρα όμως  ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΩ


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook