Το μέτρημα

30-3-2012 (Στήλη...Στύλου)

Τους ανθρώπους της ζωής μου έκατσα και μέτρησα και σκέφτηκα πως είναι πολλοί μα πάααααααρα πολλοί ! άνθρωποι που με κοίταξαν από ψηλά, άνθρωποι που με κοίταξαν από χαμηλά, άνθρωποι που απέφευγαν  να με κοιτάξουν στα μάτια .ΜΆ αυτούς που γούσταρα πιο πολύ, ήταν αυτοί με κοιτούσαν στα ίσα. Τολμηρά διεισδυτικά αυθάδικα ντόμπρα και αυθεντικά.
Αυτούς κρατάω
Μια γιαγιά που έσκυβε και μιλούσε στα λουλούδια της
Έναν φιλόλογο που φύτευε σπόρους στο μυαλό των μαθητών
Έναν αγρότη που δούλευε από χάραμα σε χάραμα για να σπουδάσει τα τρία του παιδιά
Μια μάνα που χε να πληρωθεί τρεις μήνες και μαγείρευε στα παιδιά της κι αυτή έλεγε πως κάνει δίαιτα
Έναν δάσκαλο που κοιμόταν στο σχολείο για να γλιτώσει το ενοίκιο κι αγόραζε πετρέλαιο για την τάξη
Έναν φοιτητή της ιατρικής - γκαρσόνι που μάζευε λεφτά για το μεταπτυχιακό
Έναν προπονητή που έκανε τσάμπα προπονήσεις σε παιδιά που ήξερε πως δεν έχουν
Μια αντιδήμαρχο που έβαζε απ την τσέπη της για να αγοράσει λάμπες για το πάρκο
Μια αιμοδότρια που έδινε αίμα τρεις φορές το χρόνο εδώ και 20 χρόνια
Μια δασκάλα που μάθαινε την ιστορία στα παιδιά πάνω στο παλκοσένικο του Καμπανέλη
Έναν παπά που πήγαινε τους πιτσιρικάδες στην Τούμπα
Έναν οικοδόμο με τρύπια παπούτσια που έδινε λεφτά σε μονάδα απεξάρτησης
Έναν συνταξιούχο μαθηματικό που μάζευε τα παιδιά για ιδιαίτερα χωρίς να παίρνει μια....
Αυτούς θυμάμαι
Αυτούς κρατώ !
 
Όλοι οι άλλοι ξέθωροι άχρωμοι άοσμοι χωρίς ψυχή. Σαν ένα φόντο αδιάφορο. Τυλιγμένοι σ ένα φανταχτερό περιτύλιγμα,  να προσπαθούν να ξεχωρίσουν να προβληθούν και να τραβήξουν τα φώτα τις δημοσιότητας πάνω τους. Δεν βρέθηκε κανείς ποτέ να τους πει πως αυτό το περιτύλιγμα είναι απλά ένα φτηνό σελοφάν.


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook