Ρίζα μου

30-3-2012 (Στήλη...Στύλου)

13 χρόνια μετά....
Λένε πως όταν η γυναίκα γεννάει μπορεί να πει τα πιο παράλογα πράγματα του κόσμου ...έχει όμως το ακαταλόγιστο. Γι αυτό και όταν μου το λεγαν γελούσα και έλεγα « Αυτό ισχύει για όλες τις γυναίκες του κόσμου εκτός από μένα. Εγώ είμαι ρεαλίστρια ορθολογίστρια και ΤΕΡΑΣ ψυχραιμίας αντοχής και υπομονής».
Στο πλαίσιο αυτού του προφίλ χαρακτήρα και προσωπικότητας, όταν μ έπιασαν γερά οι πόνοι της γέννας γύρισα και είπα στη μαμά μου.
-Σήκω να πάμε σπίτι!
-που να πάμε σπίτι παιδάκι μου;
-Σπίτι τώρα!
-γεννάς παιδάκι μου από λεπτό σε λεπτό!
-σε παρακαλώ ρε μαμά! πάμε σπίτι και σου υπόσχομαι αύριο πρωί πρωί θα σηκωθώ και θα ρθω!
-δεν είσαι με τα καλά σου....ΓΕΝΝΑΣ ΣΟΥ ΛΕΩ!!!
-ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΠΙΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!!!
.....ήταν 3 τα ξημερώματα όταν σε ακούμπησαν πάνω στο στήθος μου και σίγουρα κανείς δεν με καταλάβαινε εκεί μέσα...
τι να καταλάβει;
Την ευγνωμοσύνη που αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή. Αυτή την βαθιά επιθυμία να γονατίσω και να πω «σ’ευχαριστώ Θεέ μου! Σ’ ευχαριστώ γι’αυτή την ευλογία!»
Την περηφάνια μου; Που ήθελα να βγω και το φωνάξω σε όλους; Έγινα μητέρα !! Κέρδισα το χρυσό ! Πήρα το Όσκαρ ! Το Νόμπελ φυσικής μαθηματικών και αστρονομίας μαζί!
Τον πανικό μου; «ωχ γαμώτο εσύ είσαι άντρας τώρα και δεν έχω ούτε καν ένα προσπέκτους»
Το άγχος μου; «το ένστικτο της μάνας είναι αλάθητο» μου ψιθύρισε ο γιατρός μου και μου κλεισε το μάτι.
 ...μου ρθε μια λέξη τότε στο στόμα. Ρίζα μου!....γύρισα και σε κοίταξα και σκέφτηκα «ρίζα μου; εσύ με καταλαβαίνεις έτσι δεν είναι;»
Εσύ με καταλαβαίνεις γιατί είσαι μοναδικός. Ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει με σένα. Θα αναπνέεις και θα αναπνέω κι εγώ. Θα γελάς και θα γελάω και εγώ. Θα πονάς και θα σφαδάζω εγώ. Θα κλαις και θα....γελάω εγώ. Θα γελάω για να σου δείχνω πως όλα αυτά που μπορεί να σε πονέσουν σ’αυτή τη ζωή είναι αστεία ....εγώ είμαι εδώ μην ανησυχείς! Για σένα θα γίνω φρουρός πολεμιστής φύλακας ύαινα να κατασπαράξω οποιονδήποτε σε πειράξει. Ρίζα μου! θα σου γνωρίσω τον κόσμο μου και θα σου μεταγγίσω όλες τις γνώσεις μου. Θ αφήσω ένα παράθυρο ανοιχτό για να πας παρακάτω να με ξεπεράσεις. Θα σου στήσω παγίδες και θα σου  βάλω τρικλοποδιές για να φας τα μούτρα σου και να μάθεις να σηκώνεσαι. Ρίζα μου! θα ξαγρυπνώ χαζεύοντας σε γιατί δεν υπάρχει πιο όμορφη εικόνα στον κόσμο όλο απ’ αυτή. Θα κάνω πως κοιμάμαι και θα σε παρακολουθώ κρυφά για να δω πως αντιδράς όταν νομίζεις πως κανείς δεν σε βλέπει. Ρίζα μου! θ αφήσω τα σημάδια μου στη ζωή σου για να βρίσκεις τον δρόμο όταν χάνεσαι.
Εσύ με καταλαβαίνεις. Το βλέπω στα μάτια σου. Το διαβάζω. Κάθε μέρα κάθε λεπτό κάθε δευτερόλεπτο .....εδώ και 13 χρόνια. 13 χρόνια ευτυχίας.
 
Υ.Γ ....αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες-ήρωες  που το παλεύουν να γίνουν μάνες με οποιοδήποτε «κόστος»


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook