Αθάνατο 5ο

30-3-2012 (Στήλη...Στύλου)

Η Αλκυόνη λέει πως όταν δε νοιώθεις το άρωμα της βροχής, κινδυνεύει η ψυχή σου. ΓιΆ αυτό κι εγώ την Κυριακή το πρωί αφού πρώτα κάλυψα τις εμπειρίες μου με μπόλικο make up, κατέβηκα την Κριεζώτου. Όπως ακριβώς έκανα για έξι χρόνια κάθε μέρα κάθε πρωί. Ήθελα να κάνω τα ίδια βήματα με τον ίδιο ρυθμό. Να γυρίσω το ρολόι του χρόνου 25 χρόνια πίσω. Να μυρίσω τη μυρωδιά δρόμου. Αυτή τη μυρωδιά που έχουν τα στενά που βγάζουν στην παραλία. Πολυκατοικία και Θερμαϊκός. Ανθέων και νοτιάς ....Δεν είχα αγωνία ...είχα λαχτάρα! Και να ! το τεράστιο χαμόγελο του Φίλιππου ήταν το πρώτο που είδα . Το καλωσόρισμά μου. Χατζηγεωργιάδη; Αστέρι;Πρώτε των Πρώτων που μας έκανες περήφανους; Δίπλα ο Σακάλογλου. Φοβερό δίδυμο. Και να ο Παπαλαζάρου η Μαρκή η Μορέλου η Κεχαγιά! Α ρε Γεωργία αν δεν ήσουν εσύ δεν θα συναντιόμασταν ποτέ. Ο Ραβινιοτόπουλος με το  αστείρευτο χιούμορ του η Μπέλλου και ο Ρίζος  μαζί από το δημοτικό. Ο Πισσαρίδης ο Σορτίκος ο Χατζημίσης η Χρηστίδου η Τσακαλίδου (Τζο φοβερή), η Πανά η Οικονόμου, ο Βογιατζής,ο ένας ο Μαλκότσης, ο Μπέλλης ο Μπουσουλέγκας. Η Στοίδου ήρθε από Αθήνα, η Αθανασιάδου από Λαμία ο Σπυρίδωνίδης (τι παιδί) από Πάτρα. ¶λλος ήρθε από Αγγλία άλλη από τη Σουηδία.Όλοι με ρωτούσαν «ο αδερφός σου δεν ήρθε;»(ξέρω σκας) Δεν ήρθε αλλά εγώ χαίρομαι πάρα πολύ ήρθα . Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο χαίρομαι ....ποτέ δεν θα το φανταζόμουν. Οι σχέσεις με τους παλιούς συμμαθητές έχουν άλλη γλύκα. Μπορείς να τους αγκαλιάσεις να τους φιλήσεις να τους σφίξεις δυνατά χωρίς κανένας να το παρεξηγήσει και να το παρερμηνεύσει. Αυθεντικές αγκαλιές.
Ο κ.  Βαδραχάνης η ψυχή της επανένωσης, μας υποδέχονταν στην είσοδο. Υποπτεύομαι ότι έχει κάνει συμφωνία με το διάβολο γιατί σε λίγο θα δείχνει πιο μικρός από τους μαθητές του. Δεν εξηγείται διαφορετικά το φαινόμενό του. Πάρτε καρτελάκια παιδιά να γράψτε το όνομά σας . Ανεβαίνω τρέχοντας την φαρδιά σκάλα. Την θυμόμουν πιο φαρδιά και πιο μεγάλη αλλά όλα είναι τόσο γνώριμα τόσο οικεία τόσο δικά μου. Σα να μη πέρασε μια  μέρα. Θέλω να τα δω όλα να τα αγγίξω να τα μυρίσω. Όπως κάνει κάποιος που μπαίνει στο πατρικό του. Ξαφνικά την βλέπω σΆένα τοίχο. Η ασπίδα του Αχιλλέα. Εγώ την είχα κάνει. Είχα ακολουθήσει κατα γράμμα τους στίχους του Όμηρου και τη ζωγράφισα και ήταν εκεί ...απίστευτο! Γυρίζω και βλέπω τον κ. Κόραβο. «Κύριε Κόραβε; Με θυμάστε; Είμαι η δίδυμη αδερφή του Στύλου του Αλέξη». «Και βέβαια σε θυμάμαι» Παίρνει στα χέρια του τα χέρια μου και τα κοιτά. «για να δω τι έχεις κάνει στη ζωή σου» ........ Τι να έχω κάνει κ. Κόραβε; Μεγάλωσα, προχώρησα, ανέβηκα, κατέκτησα και κατακτήθηκα ξεπέρασα και ξεπεράστηκα, έπεσα κάτω κι έφαγα τα μούτρα μου αλλά ξανασηκώθηκα, ταξίδεψα και γεύτηκα όλες τις χαρές που μπορεί να γευτεί ένας άνθρωπος. Έτσι αισθάνομαι όπως και οι περισσότεροι εδώ. Είμαστε καλή φουρνιά καλή πάστα ! έβγαζαν φλόγες τα μάτια μας και το βλέπατε από τότε. Απόδειξη το «σήμερα». Γιατροί δικηγόροι εισαγγελείς καθηγητές επιστήμονες ερευνητές . Πετούσε η ομάδα  και το βλέπατε από τότε. ΓιΆ αυτό και μας τραβούσατε ακόμα πιο ψηλά. Σπέρνατε προκλήσεις και εμείς τις θερίζαμε.
Μπαίνουμε στις τάξεις και η καζούρα πάει σύννεφο. Ο κ. Μέλλιος έχει ασπρίσει εντελώς αλλά έχει πάντα εκείνο το αυστηρό βλέμμα το ψαρωτικό που δεν ξεχνώ. Μα τω Θεώ έχω δεινοπαθήσει μΆ εσάς τους μαθηματικούς. Μου βγάλατε το λάδι! Ποιος είναι όμως αυτός ο καθηγητής που κάτι μου θυμίζει ; ο Στράνης! Βέβαια ο κ. Στράνης !! έχει κρατήσει back up απΆ όλους μας. Φοβερός!
Είμαστε καλή φουρνιά! Ακόμα και η σκανδαλιά μας είχε ήθος και ποιότητα ¶ξιοι της ιστορίας του 5ου.
Και το ότι είμαστε σήμερα εδώ σημαίνει ότι ξέρουμε πολύ καλά την «αντικειμενική αξία» αυτού το σχολείου. Σεβαστήκαμε αυτό που μας έδωσε. Κύριοι καθηγητές ευχαριστούμε για όλα αυτά που μας δώσατε. Είστε ηθικοί αυτουργοί γιΆ αυτό που είμαστε σήμερα. Μακάρι τα παιδιά μας να έχουν την τύχη μας (χλωμό!)
 
ΥΓ.
«κ. Στράνη δεν θα μάθετε ποτέ ποιος έγραψε με σπρέυ στον τοίχο ΤΖΟΥΜΑΚΑ ΦΑΚΙΡΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΘΕΙΡΕΙ» θα το πάρω μαζί μου στον τάφο μου!
Το αίμα φεύγει από το πρόσωπό της. Ο κόσμος σκοτεινιάζει ....ο ήχος της τηλεόρασης σβήνει. Φάγανε δύο αστυνομικούς στου  Ρέντη .....φάγανε δύο αστυνομικούς στου Ρέντη. Η φράση αυτή γυρνάει στο μυαλό της και μετατρέπεται σε σειρήνα. Εκείνη την σειρήνα που ακούς και σε προειδοποιεί. Φύγε φύγε κάνε στην άκρη !
Πρέπει να τρέξει να του το πει. «Αγάπη μου φάγανε δύο συναδέλφους στου Ρέντη. Το μαθες; Τους ήξερες; Ήταν φίλοι σου; Ξέρεις τα ονόματά τους; Ήταν νέοι; Είχαν οικογένεια ; παιδιά ; γονείς ; Κορίτσια; Ε αγάπη μου; Τους ξέρεις;»


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook