Αγάπη μου συρρίκνωσα .....τους γονείς μας!

30-3-2012 (Στήλη...Στύλου)

Αγάπη μου συρρίκνωσα .....τους γονείς μας!
 
Κοιτιέμαι στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι ....εγώ άραγε σε ποια γενιά ανήκω;
Στη γενιά των 592 ευρώ; Δεν το νομίζω! Βοηθάει λίγο το ρετουσάκι αλλά δεν βλέπω εδώ γύρω τον «έξω από δω» να ανταλλάξω την ψυχή μου με καμιά 20αρια χρονάκια. (άμα το κάνεις τ’όνειρο, κάντο καλά)
Στη γενιά «μπούμερανγκ»; Α πα πα πα πα πα πα πα πα! Δεν θα τ’ άντεχε  η φτωχή μου η καρδιά ν’ακούσει τη φράση «πάλι θα βγεις;»
Στη γενιά του Πολυτεχνείου; Μπαααα! Την έχασα κι αυτή. Άσε που πάντα είχα την αγωνία για το πόσο ηρωικά θα αντιμετώπιζα τα γεγονότα αν ζούσα τότε.
Σε ποια γενιά ανήκω; Τι ταμπέλα να φορέσω πάνω μου;  Δεν υπάρχει κάτι που να την κάνει να ξεχωρίζει; Κάτι ρε παιδάκι μου ! ένας κώδικας που να με περιγράφει! Να χω κι εγώ να πορεύομαι στην χρήση της ιστορίας.
Τι είμαι; Η γενιά του «ανάμεσα»; Δεν είναι λίγο άχαρο; λίγο άνοστο; λίγο άγευστο; λίγο..... «λίγο» για να με περιγράψει;
Πάντα πίστευα, πως όσο μεγαλώνω τα πράγματα θα καλυτερεύουν για μένα. Τα αγαθά και οι απολαύσεις θα αυξάνονται. Ξαφνικά όμως βρέθηκα να κατρακυλώ προς τα κάτω! Στα καλά καθούμενα μπήκε στη ζωή μου το διεθνές νομισματικό ταμείο η τρόικα το μνημόνιο η Λαγκάρντ και ο Ράιχενμπαχ.
Πως έγινε ρε παιδιά και μπήκε αυτό το παρεάκι στη ζωή μας; Ποιος τους έφερε; Ποιος άφησε την πόρτα ανοιχτή και μπήκαν;
Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι.....μήπως τελικά είμαι η γενιά «των ηθικών αυτουργών» Η γενιά που έγνεψε καταφατικά σ’ όλους αυτούς που μας οδήγησαν σ’ αυτό το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα;
Ναι ναι ξέρω !άλλοι τα φάγανε άλλοι τα γλεντήσανε.....κι εγώ; Εγώ τι έκανα; Πετούσα χαρταετό; Προφανώς....
Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να παραδεχθώ τα λάθη μου τις παραλήψεις μου και την αδιαφορία μου.
Ξέρεις όμως ποιον δεν μπορώ να κοιτάξω κατάματα; Τον πατέρα μου. .... Όχι μόνο τον δικό μου. Τον κάθε πατέρα και την κάθε μητέρα που πάλεψε σαν «μικρός ήρωας» με ήθος και αξιοπρέπεια για την οικογένεια του.
Για να μη μας λείψει τίποτα!
Τι θέλει το παιδί; Σπουδές; Να σπουδάσει!
Τι θέλει το παιδί; Σπίτι; Να του πάρουμε!
Τι θέλει το παιδί; Μεταπτυχιακό; Να το στείλουμε!
Τι ήθελαν αυτοί για τον εαυτό τους;
Να βρε αδερφέ! Μια αξιοπρεπή σύνταξη για να μην αναγκαστούν να βγουν φέτος για κάλαντα οι παππούδες και οι γιαγιάδες αντί για τα εγγόνια
 
Ο χρόνος ξεθωριάζει το βλέμμα ενός ανθρώπου. Αυτή η φθορά όμως έχει μια γλύκα μια τρυφερότητα μία έντιμη παραδοχή της ήττας στην αναμέτρηση με τον χρόνο.
Αν βρεις το θάρρος και κοιτάξεις το βλέμμα της προηγούμενης γενιάς δεν θα δεις πια αυτή την γλύκα. Την θέση της, πήρε η απόγνωση. Η συρρικνωμένη αξιοπρέπεια του χθες. Η τσαλακωμένη υπόληψη μιας αξιοπρεπούς σύνταξης.


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook