Aγαθά Copies κτώνται

30-3-2012 (Στήλη...Στύλου)

Σας έχω ένα ευχάριστο και ένα δυσάρεστο είπα περιχαρής στους γιους μου μπαίνοντας στο σπίτι. Από που θέλετε ν αρχίσω;
«από το δυσάρεστο» πετάγεται ο μεγάλός
«το δυσάρεστο αγαπητά μου τέκνα είναι πως φέτος δεν θα έχετε βιβλία» λέω και βλέπω το χαμόγελο στα πρόσωπά τους
«και το ευχάριστο;»
«το ευχάριστο παιδιά μου είναι πως αφού δεν θα χετε βιβλία, δεν θα  αγοράσουμε σχολική τσάντα!»
τι ήθελα και το είπα; Ξαφνικά το σπίτι μου μετατράπηκε σε σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα. Να κάτι μούτρα! να κάτι πλερέζες !
«ο αγέρας του δρόμου δεν θα μπει εδώ μέσα» καταλήγω και φεύγω με ύφος!
«Άρα αφού δεν θα έχουμε βιβλία δεν θα έχουμε μαθήματα!!» Μου φωνάζει ο 7χρονος.
Η αλήθεια είναι πως θα θελα να μου φωνάξει αν όχι αυτός τουλάχιστον ο μεγαλύτερος  ότι αφού δεν θα μπει ο αγέρας του δρόμου εδώ μέσα , θα βγούμε εμείς στους δρόμους. Πολλά περιμένω από ένα παιδί  ε;
Γυρίζω πίσω ...Σηκωθείτε! Πάμε ! Τους αρπάζω και τους πάω έξω από το σχολείο. Ένα γκρίζο κτήριο με κάγκελα παντού. Ένα μουντό κτήριο που μέσα του περνούν την μισή τους μέρα τη μισή τους ζωή δηλαδή με τους συμμαθητές τους και με δασκάλους και καθηγητές που προσπαθούν να τους μεταδώσουν τη γνώση. Άλλοι με ζήλο άλλοι με φαντασία άλλοι με υπέρβαση άλλοι κουρασμένοι και απογοητευμένοι και άλλοι παραιτημένοι γενικώς.
«Τι βλέπετε;» τους ρωτώ.
«Το σχολείο!» μου απαντούν μ ένα στόμα μια φωνή
«κάνετε λάθος! Δεν είναι αυτό το σχολείο!» ένα απλό κτήριο είναι. Τείχη τούβλα πόρτες και παράθυρα. Δείτε πέρα απ’ αυτά τα τούβλα πέρα από αυτούς τους τείχους. Ένα «μέσο» απλά είναι, λέω στον μεγάλο για να πετύχεις τους στόχους σου.
Γυρίζω και δείχνω στον μεγάλο  τη γυναίκα που βγαίνει από την κεντρική πόρτα.
«Αυτή ποια είναι;»
«η περσινή μας φιλόλογος»
«Όχι ! Δεν είναι η φιλόλογος. Είναι αυτή που πέρσι κρεμόσουν  απ τα χείλη της για να ρουφήξεις όλα αυτά που προσπαθούσε να σου μεταδώσει. Και το απολάμβανες. Και χαιρόσουν και αγάπησες ότι μοιράστηκε μαζί σου.Ήσουν τυχερός θα μπορούσε να κοπανάς μύγες από την βαρεμάρα »
Πιάνω στα χέρια μου ένα περσινό βιβλίο. «Τι είναι αυτό;» «Η Οδύσσεια» μου απαντά.
«Όχι !κάνεις λάθος! Δεν μπορεί να είναι αυτό το φτηνό κακοτυπωμένο πράγμα, η Οδύσσεια. Ένα μέσο είναι για να πάρεις μια γεύση της Οδύσσειας, να μπεις λίγο στην μαγεία του έργου. Να ψυλλιαστείς την αξία της σχέσης αυτού του έργου με την ύπαρξη σου.» «Θα μπορούσε να είναι φωτοτυπία ή απλά ένα χαρτάκι από τσιγάρα»
Δες λίγο πέρα από αυτό σε παρακαλώ ! Πέρα από το κτήριο τον καθηγητή,  πέρα από το βιβλίο πέρα από τη σχολική τσάντα. Δες! και μη κοπιάρεις εμένα. Μη φωτοτυπήσεις τον τρόπο που εγώ εκπαιδεύτηκα . Εγώ απέτυχα ! Αν δεν είχα αποτύχει δεν θα είχαμε φτάσει σήμερα εδώ. Μια κοινωνία χωρίς οράματα χωρίς αγωνία και επιθυμία να αλλάξει και να αναποδογυρίσει τον κόσμο. Μια κοινωνία που φθάρθηκε γιατί ματαιόδοξα κοιτούσε να αποκτήσει «καινούρια σχολική τσάντα» κι έχασε την ουσία . Μια κοινωνία που έφτιαξε μια νέα γενιά που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει δουλειά και κάθεται στωικά να παρακολουθεί τον δημόσιο υπάλληλο να παίρνει τα δικαιολογητικά που πιστοποιούν τις γνώσεις και την εκπαίδευσή του, ενώ μέσα του βράζει. Σε παρακαλώ δες πέρα από αυτό..... και μη κοπιάρεις εμένα.


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook