Aμάν Αμήν

30-3-2012 (Στήλη...Στύλου)

πάει καιρός που έχω καταλάβει πως ότι μ'ανατριχιάζει, είναι καλό. Άνθρωπος; Βιβλίο; Συναίσθημα; μουσική θέαμα πίνακας; δεν έχει σημασία. Έτσι και νοιώσω ανατριχίλα είμαι σε καλό δρόμο. Το έζησα ξανά. Μόλις χαμήλωσαν τα φώτα και ακούστηκε εκείνο το μακρόσυρτο Αμάαααααααααααν.....το ρίγος με διαπέρασε.Τα ρουθούνια μου άνοιξαν,τα μάτια μου προσαρμόστηκαν στο ημίφως κι όλες οι αισθήσεις μου ξύπνησαν. Πόσα μπορούν να χωρέσουν σ'ενα ΑΜΑΝ;Πόνος, απόγνωση, απελπισία, περηφάνια, πείσμα, παράπον, ξάφνιασμα,φόβος.Μόνο οι ποιητές μπορούν να περιγράψουν....
                                               τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
                                               μου τα πες με το πρώτο σου το γάλα
                                               μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
                                               εσύ κοιτάς τ'αρχαία σου τα κάλλη
                                               και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
                                               το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς
η "λειτουργία" είχε αρχίσει!
Πριν ξεκινήσω με το γιο μου απ'το σπίτι, ήξερα πως λίγα πράγματα θα μπορούσε να καταλάβει απ'αυτή την παράσταση. Του είπα μόνο πως αν έβαζε την φαντασία του να δουλέψει, ίσως κατάφερνε να "δει" την νεότερη ιστορία της Ελλάδας μέσα από τα τραγούδια. Με το που άνοιξε όμως το κουτί της Πανδώρας και ξεχύθηκαν τα λόγια του Γκάτσου και οι μουσικές του Ξαρχάκου δαγκώθηκα. Αυτό δεν ήταν ιστορία. Αυτό ήταν το σήμερα....Τη σκυτάλη πήρε ο Νταράλας. Τα τραγούδια δεν αφηγούνταν ιστορία. Το "μέσα μου" αφηγούνταν
                                              θ ανέβω και θα τραγουδήσω
                                              στο  πιο ψηλότερο βουνό
                                              ν'ακούγεται στην ερημιά
                                              ο πόνος μου με την πενιά
Γύρισα το βλέμμα μου μέσα στην αίθουσα και άρχισα την κακιά συνήθεια που έχω να παρατηρώ τον κόσμο. Τι να σκέφτονται όλοι αυτοί ακούγοντας αυτά τα τραγούδια; που ταξιδεύει ο λογισμός τους; και τότε τον είδα! ξεπήδησε μέσα από το πλήθος με την ατσαλάκωτη κουστουμιά του και εκείνο το χαρακτηριστικό του μόρτικο μουστάκι και μου κλεισε το μάτι..."Τι ήρθαν ν'ακούσουν όλοι αυτοί μαέστρο;"
                                              γιατί ρωτάτε να σας πω
                                              αφού σας είναι πια γνωστό
                                              όταν συμβεί στα πέριξ φωτιές να καίνε
                                              γλεντούν οι μάγκες με καημό
...ήξερε ο Τσιτσάνης τι θα πει καημός. Και καημός και σεβντάς και πάθος................
                                              σκλάβος στο γλυκό της φιλί
                                              ήταν στον σεβντά της δεμένος
                                              κλαίει νοσταλγεί και πονά
                                              την Γκιουλμπαχάρ δεν ξεχνά
κι αυτός κι ο Μπαγιαντέρας που
                                              ζούσε μοναχός χωρίς αγάπη
Η σκέψη μου ξέφυγε στους έρωτες...ξεχάστηκα στους στίχους τους  ερωτικούς στο πάθος που κρύβεται στο ρεμπέτικο τραγούδι στην ομορφιά και στην αγάπη. Πάει και η σύνοδος πάνε και οι εταίροι και οι δανειστές και η τρόικα πάνε όλα..Η σκέψη μου βούτηξε στα βαθιά...
                                              κι ορκίστηκα στα μάτια σου
                                              που τα χα σαν βαγγέλιο
                                              τη μαχαιριά που μου δωκες
                                              να σου την κάμω γέλιο
τι να πεις μετά από αυτούς τους στίχους; τίποτα δεν μπορείς να πεις. Ψέμματα! πάντα υπάρχει και κάτι άλλο. Κάτι άλλο που θα ρθει και θα σου κόψει την ανάσα.
Σε σκοτεινούς καιρούς ο στίχος ο ερωτικός γίνεται πολιτικός. Αυτό ξέρω εγώ.Γίνεται φυτίλι έτοιμο ν΄ανάψει. Το ρεμπέτικο τραγούδι απ'την φύση του αμφισβητεί κάθε μορφή εξουσίας.Αν τ'αφήσεις ελεύθερο θα σε παρασύρει και θα σε φουντώσει κι εκεί που λες μιλάει για έρωτα σου δίνει μια σμπρωξιά και σε βγάζει στην πρώτη γραμμή.
                                             Ιμιτλερίμ!
                                             Umitlerim hep kirildi (οι ελπίδες μου έχουν γκρεμιστεί)
                                             Yarim artik gelmyecek (η αγάπη μου δεν θα ρθει πια)
τόσο αυστηρό τόσο δωρικό τόσο βυζαντινό και τόσο παραδοσιακό όσο το
                                              μια μέρα θα το γράψει η ιστορία
                                              που έδιωξε από την Αθήνα τα θηρία
με βγάζει από τις σκέψεις ο γιος μου.."γιατί μαμά αυτός ο τίτλος; γιατί αμάν αμήν;"
γιατί αγάπη μου ..............κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
                                             μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
                                             έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
                                             γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ
                                             αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
                                             κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
                                             μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
                                             κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι
 
                                                            ΑΜΗΝ


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook