Superman...Τα καταφέραμε!

3-4-2012 (Untitled)

Ξυπνήσαμε στις 4:30 το πρωί. Φάγαμε ένα γερό πρωινό (μακαρόνια και πατατοσαλάτα!) και κατεβήκαμε με τα πόδια προς Λευκό Πύργο για να πάρουμε το λεωφορείο για την Πέλλα που αναχωρούσε στις 6:15. Σκοτάδι έξω. Περίπου 1000 άτομα ήταν στο ραντεβού. Θέλαμε να τους φωνάξουμε καλημέρα 1000 του Λεωνίδα! Έτσι ένοιωθα. Παρόλο που δεν ξέραμε κανέναν, τους νοιώθαμε όλους τόσο κοντά μας. Παλεύαμε όλοι για έναν συγκεκριμένο στόχο. Να πολεμήσουμε τα 42 χλμ. Τις τελευταίες μέρες συνειδητοποιήσαμε τα χλμ. Είναι πολλά για πρωτάρηδες σαν εμάς σου είπα. Κυρίως για εμάς που κάναμε προπόνηση μόνο ένα μήνα για τόσα πολλά χλμ.. Είχα άγχος στο λεωφορείο. νόμιζα ότι ξαναπήγαινα φαντάρος με τόσους άνδρες στοιβαγμένους στο πούλμαν. Σε κοίταξα και μου είπες ότι είναι γιορτή σήμερα. «Τρέξε να το χαρείς να το διασκεδάσεις» μου ψιθύρισες..
Είπες την λέξη κλειδί.. ΓΙΟΡΤΗ. Με καθησύχασες.. φτάσαμε στην Πέλλα. Είχε κρύο. Μπήκαμε σε ένα δημοτικό αναψυκτήριο για να αλλάξουμε, να βάλουμε τα ρούχα του μαραθώνιου. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα να αντικρύσω τον εαυτό μου με αυτά τα ρούχα. Εμφάνιση μαραθωνοδρόμου.. Μια ζωή μπάσκετ με θυμάμαι να παίζω με φαρδιά σορτσάκια σε αλάνες και γήπεδα. Με τον Michael Jordan μεγάλωσα.. Με τα πολλά δεν μου πήγαιναν καθόλου. Παρατηρούσαμε ότι οι περισσότεροι ήταν οργανωμένοι και εφοδιασμένοι με κατάλληλο εξοπλισμό για μαραθωνοδρόμους.
Είμαστε τρελοί σκέφτηκα αλλά σε κοίταξα και κατάλαβα ότι δεν χρειάζομαι τίποτα από όλα αυτά αφού έχω εσένα.
Κατεβήκαμε στην αφετηρία. Στις 8: 30 ακριβώς δόθηκε η εκκίνηση. Μαζί με σένα είχα για παρέα το κινητό μου για να ακούω τον αγαπημένο μου σταθμό.
«Ποιος είναι;» με ρώτησες..
«Ερωτικός fm» σου απάντησα και ξεκινήσαμε..! Ξεκίνησαν και τα χειροκροτήματα από το πλήθος που κατέβηκαν στη πλατεία της Πέλλας για να μας δώσουν δύναμη και κουράγιο. Βρήκαμε τον ρυθμό μας και τρέχαμε μαζί. Δεν σε άφησα δεν με άφησες. Τα πρώτα χλμ. τα καταπίναμε εύκολα. Πάντα με ακολουθούσες από την αριστερή πλευρά μου και σε έβλεπα να κοιτάς τα πόδια μου. Μακάρι να μπορούσα να στα δώσω να χαρείς και εσύ την γιορτή.
Σε όλη τη διαδρομή υπήρχαν πάγκοι με νερά, ισοτονικά ποτά, σφουγγάρια βουτηγμένα στο νερό αλλά και μικρά κομμάτια μπανάνας. Προφανώς για το κάλιο σκέφτηκα.. Δεν τρέχαμε ποτέ χωρίς νερό στα χέρια μας.
Ξεκίνησα να σου διηγούμαι όλη μου τη ζωή. Τα μαθητικά μου τα χρόνια, τα φοιτητικά, για τη δουλειά μου, για την αγάπη μου για το μπάσκετ, για τα παιδιά που μου τα εμπιστεύονται οι γονείς τους, για τους κολλητούς που έχω, για τα αγαπημένα μου πρόσωπα.. Για άτομα που έχασα πρόωρα κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πήγε να με πάρει το παράπονο για δύο αγαπημένες φίλες που έφυγαν από τη ζωή τόσο άδικα. Βούρκωσα και μου είπες «να μην ανησυχώ». «Σε βλέπουν και σε χαίρονται που τις σκέφτεσαι.»
Μετά από 3 ώρες και 10 λεπτά συνεχόμενου τρεξίματος φτάσαμε Χαλκηδόνα και κατευθυνόμασταν προς Διαβατά. Άρχισα να μην νιώθω τα πόδια μου και με πονούσε το δεξί μου γόνατο.
«Κάτι έχω στο δεξί μου πόδι» σου μουρμούρισα «πρέπει να πάω να το δω τις επόμενες μέρες».
«Τον γάιδαρο τον φάγαμε», η ουρά μας έμεινε ανέφερες.
«Όλο φτάνουμε και Θεσσαλονίκη δεν βλέπω» σου λέω.
Σε μια ανηφορική γέφυρα 100 μέτρων, κοντά στον τελικό προορισμό μας, σου ζήτησα συγνώμη που θα σταματήσω να περπατήσω έντονα για λίγο. Δεν άντεχα τον πόνο στο γόνατο. Τα πνευμόνια μου αντέχουν μέχρι τον τερματισμό. Ξαφνικά χτυπάει το κινητό μου .Ο πατέρας μου ήταν και με ρωτούσε σε ποιο σημείο ήμουν. «Μπαίνω Θεσσαλονίκη σε κάνα 45λεπτο» του απαντώ και ξεκίνησα πάλι να τρέχω.
«Ωραία κατεβαίνουμε να σε δούμε στον τερματισμό» και τον έκλεισα γρήγορα γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω από την κούραση.
Από τη μια πήρα κουράγιο από την άλλη είχα αρκετό δρόμο ακόμα μέχρι τον Λευκό Πύργο. Έμεναν γύρω στα 10 με 12 χλμ. με τον ρυθμό μου όμως να έχει πέσει αισθητά. Γνωρίζαμε ότι θα είναι επίπονα τα τελευταία χλμ..
Μετά από λίγη ώρα είδαμε το Δικαστικό Μέγαρο και πήρα θάρρος αφού θα μπαίναμε στη τελική ευθεία της παραλιακής. Κόσμος παντού στις καφετέριες, στην Αριστοτέλους και στο πεζοδρόμιο. Μπράβο παλικάρια φώναζαν! Ένιωθα ότι συμμετείχα σε Ολυμπιακούς αγώνες εκείνη τη στιγμή.
«Άντε φτάσαμε» μου λες και μου αφήνεις το χέρι.
«Δεν κατάλαβες καλά» σου λέω. «Δεν σε αφήνω, είσαι δίπλα μου με το καροτσάκι σου εδώ και 4 ώρες και 20 λεπτά. Για σένα τρέχω και θα τερματίσουμε μαζί..»
Superman μου τερματίσαμε. Κάναμε τον σταυρό μας και τελειώσαμε την αποστολή μας σε 4:21’ 25’’. Δεν κρατήθηκα και βούρκωσα. Όχι επειδή τερματίσαμε αλλά επειδή χάθηκες στο πλήθος και δεν πρόλαβα να σου πω ευχαριστώ.. Ένα ευχαριστώ που με έκανες να πάρω μια τέτοια απόφαση.. Ένα ευχαριστώ που μου κράτησες συντροφιά σ αυτό το ταξίδι μας και με άκουγες προσεχτικά... Ένα ευχαριστώ που με κάνεις να πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σ αυτή τη ζωή, ακόμα και το ίδιο μου το σώμα.. Ένα ευχαριστώ που μ έκανες να ξεπεράσω τα όρια μου.. Ένα ευχαριστώ που μου έχεις αλλάξει τη φιλοσοφία και τον τρόπο που σκέφτομαι πλέον…
θα σε περιμένω στο επόμενο ραντεβού μας..
Υ.Γ «SUPERMAN είναι αυτός που ξυπνάει κάθε πρωί και συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο».
Σε θαυμάζω να το θυμάσαι.
                                                 Πάνος Μπαχάρογλου (προπονητής – γυμναστής)
* Ο Πάνος Μπαχάρογλου συμμετείχε στον Μαραθώνιο Μέγας Αλέξανδρος ,στα 42χλμ,με την ομάδα του Ερωτικού


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook