Άλλη Μια Νύχτα/ Being Flynn

30-7-2012 (Gossip)

 

 

 

 


Ο υποψήφιος για Όσκαρ Πολ Βάιτζ (“About A Boy”) σκηνοθετεί το βραβευμένο βιβλίο “Another Bullshit Night in Suck City”,  βασισμένο στην αληθινή ιστορία του συγγραφέα Νικ Φλιν. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Πολ Ντέινο (“There Will Be Blood”),  Τζούλιαν Μουρ (“The Hours”, “A Single Man”) και Ολίβια Θέρλμπι (“The Darkest Hour”).

Ο Νικ Φλιν, ένας νεαρός συγγραφέας που αναζητά τον εαυτό του, πιάνει δουλειά ως εθελοντής σ’ ένα άσυλο αστέγων. Έχει πρόσφατα χάσει την αγαπημένη του μητέρα και έχει να δει τον πατέρα του, Τζόναθαν, από όταν ήταν παιδί. Ο Τζόναθαν, πρώην κατάδικος, αλκοολικός, αναξιόπιστος κι εκκεντρικός, αυτοπροσδιορίζεται ως ένας σπουδαίος ποιητής, και μπαίνει συνεχώς σε μπελάδες λόγω της συμπεριφοράς του. Ένα βράδυ, ανάμεσα στους άπορους στο άσυλο όπου δουλεύει, ο Νικ θα αναγνωρίσει τον πατέρα του και θα προσπαθήσει να δώσει μια ευκαιρία και στους δύο προτού να είναι πολύ αργά.


Λίγα λόγια για την παραγωγή

Μπορεί η ιστορία μιας ζωής να έχει δύο συγγραφείς;

Ο Νικ Φλιν άρχισε να γράφει ένα βιογραφικό σημείωμα το 1997. Χρειάστηκε 7 χρόνια για να το ολοκληρώσει, και να εκδοθεί με τον τίτλο “Another Bullshit Night in Suck City”.

Ο Πολ Βάιτζ άρχισε να γράφει το σενάριο, βασισμένο στο βιβλίο του Νικ, το 2004. Χρειάστηκε 7 χρόνια για να το ολοκληρώσει και να ξεκινήσει τα γυρίσματα, με τον τίτλο “Being Flynn / Άλλη Μια Νύχτα“.

Τόσο ο Βάιτζ όσο ο Νικ ένιωσαν την ανάγκη να διηγηθούν την ιστορία του Νικ, καθώς και ενός άλλου άντρα, του Τζόναθαν Φλιν, του πατέρα του Νικ.

Τα απομνημονεύματα του Νικ εξιστορούν τη ζωή του καθώς μεγαλώνει στα προάστια της Μασαχουσέτης στη δεκαετία του ’70, και τη δουλειά του σ’ ένα άσυλο αστέγων στη Βοστόνη τη δεκαετία του ’80. «Δε μεγάλωσα με τον πατέρα μου, δεν τον γνώριζα καλά. Είχαν περάσει 18 χρόνια από την τελευταία φορά που τον είχα δει. Έπειτα ήρθε ως φιλοξενούμενος στο καταφύγιο όπου δούλευα. Οι ζωές μας διασταυρώθηκαν και καταφέραμε μ’ αυτό τον τρόπο να γνωριστούμε λιγάκι». Όσο δοκιμαζόταν από μια επώδυνη οικογενειακή ιστορία λόγω του αποξενωμένου του πατέρα, ο Νικ ταυτόχρονα αντιμετώπιζε τον εθισμό του με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

Ο Βάιτζ διάβασε το βιβλίο όταν εκδόθηκε το 2004, και κατάλαβε αμέσως ότι η ιστορία αυτή θα έπρεπε να γυριστεί σε ταινία. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν τόσο ενθαρρυντική, που ο Νικ σύντομα έδωσε τη συγκατάθεσή σου για τη μεταφορά της ιστορίας στη μεγάλη οθόνη. «Ο Πολ είχε ένα ακαταμάχητο όραμα για την ιστορία από την αρχή, κι όταν αποφασίσαμε να δουλέψουμε μαζί έγραψε μια πρώτη βερσιόν του σεναρίου που ήταν καταπληκτικό», λέει ο Νικ Φλιν.

Οι συγγραφικές και σκηνοθετικές δουλειές του Βάιτζ επικεντρώνονται συχνά στη δυναμική των οικογενειακών σχέσεων και κυρίως στις σχέσεις πατέρα-γιου. Το “Being Flynn” όμως τον έβαζε μέσα σ’ ένα καινούργιο δραματουργικό πλαίσιο, αφού αυτή η ιστορία ήταν ιδωμένη μέσα από την ματιά μιας συγκινητικής αυτοβιογραφικής αφήγησης. Η προσέγγιση του Βάιτζ κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου ήταν επικεντρωμένη στο σεβασμό προς τις βιωματικές εμπειρίες του Νικ - ταυτόχρονα όμως εξερευνώντας το διαχρονικό θέμα της οικογένειας – μέσα από ένα παιδί που συμφιλιώνει την προσωπική του πορεία με τη ζωή, τα ελαττώματα και τα χαρακτηριστικά των γονιών του. Προτού λοιπόν ξεκινήσουν τα γυρίσματα της ταινίας, ο Βάιτζ έγραψε 30 εκδοχές, στις οποίες στοιχεία της ιστορίας εμπλουτίζονται, και οι χαρακτήρες γίνονται αμαλγάματα αληθινών ανθρώπων.

Ο παραγωγός Άντριου Μιάνο αναφέρει, «ο Πολ έχει ακόμα όλα τα draft του σεναρίου, σε περίπτωση που κάποιος αμφιβάλλει ότι πράγματι έφτασαν τις 30 βερσιόν. Κανένα draft δεν κατέληγε σε χολιγουντιανό happy end, και μερικά μάλιστα είχαν πιο «σκοτεινό» τέλος. Αυτή όμως είναι μια ιστορία αληθινών ανθρώπων, που βιώνουν αληθινές εμπειρίες. Είναι η ιστορία του Νικ, αλλά και του Τζόναθαν, και ο Πολ κατάφερε να απεικονίσει πολύ καλά τα  μπρος-πίσω της σχέσης τους».

Οι συζητήσεις ανάμεσα στον Νικ και τον Βάιτζ γύρω από την ταινία δε σταμάτησαν καθόλου, ούτε ακόμα κι όταν ο σκηνοθέτης γύριζε άλλες ταινίες, και πιο συγκεκριμένα τρεις, στη διάρκεια των επτά χρόνων. Οι δυο τους έκαναν εκτενείς έρευνες και για το λόγο αυτό ταξίδεψαν αρκετές φορές στη Βοστόνη. Συνάντησαν μάλιστα εργαζόμενους στο άσυλο αστέγων όπου είχε εργαστεί ο Νικ και είχε φιλοξενηθεί για ένα διάστημα ο Τζόναθαν. «Ο Πολ κι εγώ ήμασταν εκεί στα δείπνα, στα κοινά λουτρά, ακόμα και την ώρα που όλοι πέφτουν για ύπνο», λέει ο Νικ. «Γνωρίζω ανθρώπους που δουλεύουν ακόμα εκεί, αλλά και άστεγους που φιλοξενούνταν εκείνη την εποχή, και συνεχίζουν να πηγαίνουν εκεί και τώρα».

Ο Νικ και ο Πολ συμμετείχαν και στις νυχτερινές διαδρομές με το φορτηγάκι του ασύλου, κατά τη διάρκεια των οποίων προσπαθούν να ενθαρρύνουν αστέγους που βρίσκουν στο δρόμο να έλθουν στο καταφύγιο. «Ο Πολ κι εγώ φορούσαμε κάτι πολύ λεπτά μπουφάν, ενώ στη Βοστόνη τα βράδια η θερμοκρασία έπεφτε στους -5. Χρειάστηκε να δανειστούμε κάτι τεράστια παλτό για να βγούμε από το φορτηγάκι γύρω στις 2 το πρωί. Πήγαμε σε μια περιοχή όπου θυμόμουν ότι εκεί μαζεύονταν αρκετοί άστεγοι, κι όταν επιστρέψαμε στο όχημα είδαμε ότι έλειπε, γιατί στο μεταξύ είχε φτάσει ειδοποίηση ότι κάποιος είχε μπλέξει. Καθίσαμε εκεί λοιπόν ελπίζοντας ότι θα επέστρεφε, και τότε καταλάβαμε πολύ καλά πώς μπορεί να νιώθει κάποιος αν βρεθεί σ’ αυτή την κατάσταση», εξηγεί ο Νικ. «Όταν επέστρεψε το φορτηγάκι, μάθαμε ακριβώς τι είχε συμβεί. Ένας άντρας δεν είχε γυρίσει στο άσυλο για να προφυλαχθεί από το κρύο, κι αυτό γιατί μια ομάδα νεαρών τον είχε χτυπήσει μέχρι θανάτου. Ο Πολ αποφάσισε να ενσωματώσει αυτή την ιστορία μέσα στην ταινία, κι εκείνο το βράδυ συνειδητοποίησε ότι οι άστεγοι – που συχνά τους θεωρούμε μια απειλή – στην πραγματικότητα είναι ευάλωτοι και εκτεθειμένοι στο κρύο και τον κίνδυνο από άλλους ανθρώπους».

Ο Νικ συνόδευσε αρκετές φορές τον Πολ σε συναντήσεις του με τον Τζόναθαν, τον πατέρα του, ο οποίος είχε κρατήσει επαφές με το γιο του και ζούσε πλέον στη Μασαχουσέτη. «Την πρώτη φορά που ο Πολ κι εγώ συναντήσαμε τον πατέρα μου, καθίσαμε στο μικρό του διαμερισματάκι για 7 ώρες. Υπήρχαν παντού βιβλία, γραπτά του, σωροί από αντικείμενα παντού. Εγώ του σύστησα τον Πολ λέγοντας, ‘Θα κάνει μια ταινία γύρω από το βιβλίο που έγραψα’. Ο πατέρας μου εντυπωσιάστηκε κάπως, αν και δεν εντυπωσιάζεται εύκολα με τους άλλους – κυρίως εντυπωσιάζεται με τον εαυτό του».

Καθώς η σχέση πατέρα-γιου εξελίχθηκε, «Είχαμε στη διάθεσή μας αρκετό χρόνο για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον», εξηγεί ο Νικ. «Και καθώς ο Πολ συνάντησε τον πατέρα μου αρκετές φορές, υπήρξε μάρτυρας των εξελίξεων μεταξύ μας. Γνωρίζοντας λοιπόν τη σχέση που έχω με τον πατέρα μου τώρα, θέλησε να μεταφέρει λίγη από αυτή την ενέργεια σε συγκεκριμένες σκηνές».

Η υποψήφια 4 φορές για Όσκαρ Τζούλιαν Μουρ υποδύεται τη μητέρα του Νικ, την Τζόντι Φλιν. «Ήθελα εδώ και καιρό να συνεργαστώ με τον Πολ. Μου έστειλε το σενάριο και μου είπε, ‘Εδώ υπάρχει ένας μικρός ρόλος για σένα αλλά είναι υπέροχος’. Μου φάνηκε ένας πολύ συγκινητικός ρόλος, αφού ο Πολ γράφει πολύ λογοτεχνικά και υπάρχει μια ελαφρότητα στις ταινίες που κάνει. Η ιστορία του Νικ είναι ένα ταξίδι που σε πηγαίνει από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. Ο Νικ έζησε σκληρές στιγμές και πολλές δυσκολίες, και παραλίγο να υποκύψει σ’ αυτές. Μέσα από την ταινία του Πολ όμως, βλέπουμε πώς ο Νικ βρήκε μια διέξοδο από όλα αυτά μέσω της συγγραφής».

Ο βραβευμένος δύο φορές με Όσκαρ Ρόμπερτ Ντε Νίρο μπήκε στο πρότζεκτ πριν από τους άλλους ηθοποιούς μέσω της εταιρείας του Tribeca Productions. Ο Βάιτζ και ο Ντε Νίρο είχαν ήδη συνεργαστεί στην παραγωγή του “About A Boy”, και επίσης είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία που ο Βάιτζ είχε σκηνοθετήσει το 2010, το “Little Fockers”. O Νικ ενθουσιάστηκε με την ιδέα ενός ηθοποιού – ίνδαλμα στο ρόλο του πατέρα του. «Ο πατέρας μου διαθέτει μεγάλες δόσεις αυτοπεποίθησης, παραφροσύνης και φοβέρας, καθώς επίσης αγνής ευσπλαχνίας και μιας αρχοντιάς. Η σκέψη ότι ο Ντε Νίρο θα υποδυόταν το συγκεκριμένο ρόλο ήταν τα καλύτερα νέα που θα μπορούσα να είχα ακούσει, αφού όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά έχουν αποδοθεί τέλεια στις ταινίες που έχει πρωταγωνιστήσει».

Ο Ντε Νίρο συναντήθηκε πολλές φορές με τον συγγραφέα, επισκέφθηκε τη Βοστόνη και το άσυλο, για να παρατηρήσει τους φιλοξενούμενους και τους εργαζόμενους. Ο Νικ θυμάται, «Ο Μπομπ παρατήρησε πολλά πράγματα, και είδε κάτι που εγώ δεν είχα ποτέ προσέξει. Οι φιλοξενούμενοι κινούνται μέσα στο χώρο με αυτοπεποίθηση. Όταν μου το ανέφερε, συνειδητοποίησα ότι ήταν αλήθεια. Οι άστεγοι, σε αντίθεση με το πώς κινούνται και συμπεριφέρονται έξω από το καταφύγιο, όπου δε θέλουν να δίνουν στόχο δείχνοντας ευάλωτοι, θεωρούν το καταφύγιο σα σπίτι τους, όπου μπορούν να είναι ασφαλείς, ίσοι μεταξύ τους και να δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό».

Το βασικό θέμα της ταινίας, ένας νεαρός άντρας που κοντεύει τα τριάντα και παλεύει με τη ζωή προσπαθώντας να καταλάβει πού ανήκει, έλκυσε πολλούς σημαντικούς ηθοποιούς, ανάμεσα στους οποίους και ο Πολ Ντέινο που συγκινήθηκε ιδιαίτερα από το σενάριο. Όταν κανονίστηκε η συνάντηση του ηθοποιού με τον συγγραφέα, το ρόλο του οποίου θα ερμήνευε, ο Ντέινο πήγε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς του για ν’ αγοράσει το ομώνυμο βιβλίο. Ο πωλητής όμως είπε, ‘Όχι, έχουμε ένα ιδιαίτερο αντίτυπο για σας’, και του έφερε ένα άλλο βιβλίο, που είχε μέσα ένα ιδιόχειρο σημείωμα του Νικ. «Τρόμαξα», λέει ο Ντέινο. «Πού στο καλό ήξερε από ποιο βιβλιοπωλείο θ’ αγόραζα το βιβλίο του; Η απάντηση όμως ήταν απλή: μένουμε στην ίδια γειτονιά. Το αγάπησα το βιβλίο του Νικ, είναι ένα πανέμορφο βιογραφικό κείμενο. Αισθάνομαι ότι είναι ένας επιζών, μετά από όλα όσα βίωσε με τους γονείς του. Η ιστορία μου δε μοιάζει με τη δική του, αλλά μπορούσα να την κατανοήσω πλήρως και να ταυτιστώ μαζί του».

Ο Νικ Φλιν θυμάται: «Την ημέρα που συναντηθήκαμε σ’ ένα καφέ με τον Πολ (Ντέινο), άφησα εκείνον να πάρει την πρωτοβουλία των ερωτήσεων, κι εγώ τον ακολούθησα στη ροή του προσπαθώντας να είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής. Έχει την ηλικία που είχα εγώ όταν δούλευα στο καταφύγιο, το οποίο ήταν πολύ καλό, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια κάπως περίεργη εμπειρία να κάθεσαι απέναντι από κάποιον που πρόκειται να παίξει εσένα». Ενώ ο Πολ αναφέρει, «Όταν πρωτογνώρισα τον Νικ, εξεπλάγην λίγο, γιατί μου φάνηκε πολύ διαφορετικός από την εντύπωση που είχα αποκομίσει τόσο από το βιβλίο όσο και από το σενάριο. Φυσικά παίζει ρόλο το ότι ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία και βρίσκεται σε μια διαφορετική φάση της ζωής του, έχοντας νικήσει μερικούς από τους δαίμονές του. Στο σενάριο όμως είναι πολύ κοφτός και λακωνικός, ενώ εγώ είχα μπροστά μου έναν πολύ κοινωνικό τύπο. Η ουσία όμως είναι ότι ως ηθοποιός θέλεις μεν να παραμείνεις πιστός στο υλικό σου, αλλά και να το καταστήσεις προσωπικό – χωρίς να μιμηθείς το χαρακτήρα. Γι’ αυτό και καθώς μιλούσαμε και περνούσαμε χρόνο μαζί, μπόρεσα να πάρω ό,τι μπορούσα από το σενάριο, στο οποίο ο Βάιτζ είχε βάλει πάρα πολλά κομμάτια του Νικ, αλλά και από τον ίδιο το Νικ, και μετά προσπάθησα να αποδώσω το ρόλο με το δικό μου τρόπο».

Δείτε το trailer: http://www.dailymotion.com/video/xmcc8r_being-flynn-trailer_shortfilms?search_algo=1

2 Αυγούστου στους κινηματογράφους, από την Odeon

 


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook