Η Χαλκιδική μου

27-8-2012 (Στήλη...Στύλου)

 

Για μένα η Χαλκιδική είναι κάτι διαφορετικό απ' ότι για τους άλλους.
Παλιά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Με τα χρόνια όμως νότισε τα κύτταρά
μου και μου φανερώθηκε.

Για μένα η Χαλκιδική είναι το άρωμα του πεύκου που θα το αναγνώριζα με
κλειστά μάτια όπου κι αν το μύριζα. Μπερδεύεται με το φλαμούρι, τη
ρίγανη και την πικροδάφνη αλλά την τελευταία στιγμή είναι αυτό που
"κόβει το νήμα" και επικρατεί πανηγυρίζοντας με την αλαζονεία του νικητή.

Για μένα η Χαλκιδική είναι ο ουρανός. Ένας απέραντος σκοτεινός ουρανός
που σηκώνει όλο των βάρος των ανείπωτων σκέψεων.Κάθομαι με τον Γιάννη
και περιμένουμε να πέσουν και να σβήσουν. Ώρες ατέλειωτες σαν μια
παρτίδα σκάκι για γερούς αντιπάλους.Πάντα τα βλέπει πρώτος. Πάντα με
προλαβαίνει. Πάντα πιο γρήγορος. Η ευχή μου παραμένει μετέωρη...Ποια
ευχή; Δεν χωράει στον ουρανό η δική μου η ευχή.....

Για μένα η Χαλκιδική είναι οι ασπρισμένοι κορμοί των ελιών. Κάθομαι και
τις παρατηρώ. Ποτέ δεν τις θυμάμαι τόσο βαριές και τόσο
φορτωμένες.Λύγισαν τα κλαριά τους ....έτοιμες να γεννοβολήσουν! "Το
Νοέμβρη" λέει ο πατέρας μου. "Το Νοέμβρη μου" λέω από μέσα μου.

Για μένα η Χαλκιδική είναι αποχωρισμός Ενώ το ξέρω από την αρχή πως την
ανείπωτη χαρά θα την διαδεχθεί η πίκρα του χωρισμού, κλείνω μάτια και
αυτιά και βουτάω με πάθος στο καλοκαίιρι της ζωής μου. Όσο πιο πολύ
πάθος δώσεις, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η τρύπα του χωρισμού. Ένας
τεράστιος κρατήρας προδοσίας ...για τα 30 αργύρια ενός μονότονου χειμώνα

 


<< επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα  Share on Facebook