Φλεβάρης του 2001 6.30 το πρωί.....
Το κρύο που κάνει σήμερα σου κόβει την ανάσα .... θα πρέπει να είμαι τουλάχιστον τρελός που άφησα τη ζεστασιά και τη θαλπωρή του κρεβατιού μου για να βγω έξω! Θα της πάω πρωινό...θέλω τόσο πολύ να κάνω κάτι γι’ αυτήν. Για να δω το χαμόγελό της. Για να δει ότι μπορώ να κάνω πολλά γι’ αυτήν . Από μια απλή έκπληξη μέχρι το να αναποδογυρίσω τη γη .... μικρές και μεγάλες θυσίες.
Θέλω να την γεμίζω εκπλήξεις πράγματα που δεν τα χει ζήσει ποτέ με κάποιον άλλον. Πράξεις που δεν έχει κάνει άλλος άντρας γι’ αυτήν. Έτσι μόνο θα είμαι ξεχωριστός, διαφορετικός, μοναδικός, ένας μη συνηθισμένος άντρας.
Θέλω να κάνω τις πιο απλές πράξεις να μη φαίνονται απλές. Να μετατρέπω την καθημερινότητά της σε party. Κάθε αντάμωμά μας να είναι διαφορετικό. Το αυτονόητο να παύει να είναι αυτονόητο. Το δεδομένο να μη θεωρείται δεδομένο. Μόνο έτσι θα την κατακτήσω...και σώμα και μυαλό. Το να κάνεις έρωτα σ’ ένα σώμα είναι εύκολο το να κάνεις έρωτα στον εγκέφαλο μιας γυναίκας είναι νίκη εξουσία κατάκτηση!
Σκέφτομαι πως δεν είσαι υποχρεωμένος να κάνεις τίποτα για τον άλλον, όμως είναι αδύνατον να αγαπάς τον άλλον και να μη θέλεις να κάνεις τα πάντα γι’ αυτόν.
Δεν έχω εγωισμό μαζί σου μωρό μου....αυτόν τον περιβόητο ανδρικό εγωισμό. Χαίρομαι απλά και μόνο που τρέχω από πίσω σου. Που δεν κοιμάμαι περιμένοντας απλά ένα μήνυμά σου. Που πατάω χιλιάδες φορές send/resv για να δω αν έχω mail σου ...αυτό είναι έρωτας ! Να παραδέχεσαι πως δεν έχεις εγωισμό.
...θα σταματήσω εδώ να σου πάρω μία τυρόπιτα που έχεις αδυναμία καφέ και χυμό....μία μικρή έκπληξη σ’ ένα κρύο πρωινό.
Σταματώ, βγαίνω, παραγγέλνω ...πληρώνω και φεύγω!
Μπαίνω στη ζεστασιά του αυτοκινήτου και ανοίγω το ραδιόφωνο. Ακούω μια ανδρική φωνή να μου μιλάει...
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΕΤΣΙ...
....σε μένα το λέει σκέφτομαι και κρυφογελάω.... μ’ έχουν καταλάβει όλοι!! Σιγά ρε φίλε! Πως έτσι δηλαδή? Που μου το λες και με ύφος μάλιστα! Άσε που είμαι σίγουρος πως εσύ φίλε μου έχεις κάνει και χειρότερα αλλά σιγά μη το παραδεχθείς...... δημοσίως.....! Ο ανδρικός εγωισμός ξέρω!
Φτάνω έξω από το σπίτι της ...γαμώτο στην πόρτα την πέτυχα!!! .....................
Στην πόρτα και όχι μόνη..............................
Με βλέπει
Χαμηλώνει το βλέμμα
Φεύγει
..................
που σαι φίλε? Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μαλάκας αισθάνομαι αυτή τη στιγμή ! πόσο δίκιο είχες!
Εκείνο που με χαλάει αφάνταστα είναι ο χρόνος υπό την έννοια της λήθης που απλόχερα προσφέρει … λες και δεν υπήρξαμε εμείς ποτέ παιδιά, ποτέ δεν κάναμε λάθη. Αυτά τα κάνουν μόνο τα σημερινά παιδιά. Εμείς ποτέ κι όμως μόνιμη παρωδός στα χείλη μας. Εγώ…. στην ηλικία σου …. και άλλα τέτοια. Ξεχνάμε όμως και αν η ζωή τα φέρει και όχι μόνο η ζωή αλλά και ένα καλό (….μέσον…) και βρεθούμε με ένα μικρόφωνο ή ένα στυλό στα χέρια εκεί να δεις λήθη.
Οι νεαροί γνωστοί άγνωστοι …. τα απομεινάρια της κοινωνίας ….. Ή ερωτήματα του τύπου: που βαδίζει η νεολαία σήμερα και από Άμβωνα Πύρινοι λόγοι για τα Χριστά Ήθη και άλλα πατριωτικά καλά. Και όμως Κύριε συνάδελφε εσύ δεν ήσουν που πετούσες πέτρες στους αστυνομικούς τότε? Το ξέχασες? Εσύ δεν ήσουν που έκανες το πρώτο σου τσιγαρλίκι εκεί στην Πλατεία Ναυρίνου. Ξεχνάμε όμως, εσύ φοβόσουν που έβλεπες τροχονόμο και τώρα τον έχεις φίλο για να σου σβήνει τις κλήσεις από την καλογυαλισμένη BMW (παιδικό όνειρο). Δεν μου λες μεγάλε τα μαξιλαράκια της πεθερούλας, δεν λεω, έβγαλε ένα μήνα τα μάτια της η γυναίκα αλλά τα βρίσκεις να λένε?
Ας γυρίσω όμως λίγο πίσω τότε που ο πατέρας στην μονοκατοικία στο κίτρινο φορητό πικάπ άκουγε πλάκες με τον Διονυσίου και τον Τσετίνη και σένα μεγάλε μου σου σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο και χάιδευες, κρατώντας στην αγκαλιά σου το TOMMY των WHO, θυμάσαι, ήταν αγορασμένο από το χαρτζιλίκι της γιαγιάς και το εικοσάρικο που έκλεψες από το πορτοφόλι της μάνας σου και όταν έφευγέ ο γέρος σου θυμάσαι χτυπιόσουν, γούσταρες χανόσουν σε άλλη διάσταση, καβαλικεύοντας την φωνή του Daltrey κι ένοιωθες δυνατός, γαμάω.
Άτιμο πράγμα ο χρόνος. Εσύ μεγάλε έγινες πατέρας, αλήθεια αναρωτήθηκες τη στιγμή εκείνη στη φτωχική γκαρσονιέρα όταν δαιμονισμένα ούρλιαζες χύνω μωράκι μου αν ήξερες ότι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση που αφετηρία είχε τους WHO και θα κατέληγε στον Πανταζή θα έχυνες στην χούφτα μεγάλε μου. Και άντε καλά έγινες με τη σειρά σου πατέρας και άρχισες τότε τα πρώτα χρόνια σε παρέες, θυμάσαι στην γιορτή του κουμπάρου σου να λες μαλακίες του τύπου εγώ με το παιδί μου είμαι φίλος και τα λέμε όλα και άλλες μπούρδες που δυστυχώς τις λες και σήμερα μαλάκα μου.
Σήμερα αλήθεια πως περνά ο χρόνος?
Ο Διονυσίου πέθανε ζήτω ο Καρράς
Οι WHO… ποίος τους θυμάται πια? Ο χρόνος τοποθέτησε στη θέση τους τον Σφακιανάκη. Κάποτε μεγάλε μου ήθελες να αλλάξεις τον κόσμο τώρα θέλεις να αλλάξεις το αυτοκίνητο και άντε αυτό καλά (ειδικά τα μαξιλαράκια να τα αλλάξεις σίγουρα).
Το πρόβλημα μαλάκα μου είναι ότι θέλεις να αλλάξεις το παιδί σου. Να το κάνεις κατ’ εικόνα και κατ΄ ομοίωση σου. Γιατί? Εσύ τότε ήθελες να ακούς Τσετίνη?
Τι θα πει να σέβεσαι τους νόμους του κράτους, ποίου κράτους ? αυτού που εσύ δεν κατάφερες αν αλλάξεις? Μη ξεχνάς εσύ προδόθηκες, εσύ έφαγες την παπάρα της Μεταπολίτευσης, εσύ γράφτηκες στην ΚΝΕ για να γαμήσεις.
Εσύ κώλωσες , εσύ άραξες , εσύ για ένα κολωμεροκάματο έσκυψες το κεφάλι και μην ακούω μαλακίες τύπου Ξανθόπουλου το έκανα για το παιδί μου. Για τον κώλο σου το έκανες για να πιάσεις το όνειρο της Μπρεζέρας και της BMW το έκανες.
Και τρελαίνομαι να σε ακούω μεγάλε να μιλάς για ηθική στο παιδί σου. Εσύ δεν ήσουν το ‘89 εκεί στην Κρήνη στην καφετέρια με την γκόμενα που αποκαλούσες μοιχό τον Παπανδρέου, ψεύτη και υποκριτή γιατί αγανακτείς? Όταν δείχνεις με το δάκτυλο το φεγγάρι στο παιδί σου, εκείνο κοιτά το δάκτυλο, γιατί αυτό είναι η αλήθεια σου το κωλοδάκτυλο. Το φεγγάρι σου το έχασες κάπου στο ‘81 όταν πίστεψες ότι έγινες μεσαία τάξη όταν τα λόγια του Μorisson δεν έφταναν πια στην καρδιά σου όταν χτύπησες το παιδί σου για τη δικαιολογία που και εσύ έλεγες αλλά το ξέχασες ότι δεν έχουμε τίποτε να διαβάσουμε αύριο πήγαμε εκδρομή την Παρασκευή κι έχουμε τα ίδια.
Το φεγγάρι σου μαλάκα μου το έχασες όταν είπες για πρώτη φορά στο παιδί σου, που ξέρεις εσύ μια σταλιά σκατό. Όταν έβρισες τη γυναίκα σου για εκείνο το μπλε πουκάμισο calvin klain που δεν ήταν πλυμένο και ήξερες ότι σου πάει γιατί είχες ραντεβού με το πιπίνι …. όταν έσκυψες το κεφάλι στον προϊστάμενο για να μη χάσεις την προαγωγή. Όταν έβαλες την χρυσή αλυσιδίτσα μαζί με το ρολόι στο δεξί. Και τώρα θρασύτατε τολμάς να συμβουλεύεις το παιδί σου και θέλεις να σου μοιάσει κιόλας.
Ζητάς από το παιδί σου να μην προστατεύει τα ιδανικά του, τις αξίες του, που κάποτε πριν γίνεις μαλάκας ήταν και δικά σου. Όταν εσύ τα μόνα που προστατεύεις τώρα είναι να μη σου πηδηχτεί η Κυρά (τέρμα το μωράκι) και τα καθίσματα της BMW κρατώντας μετά ένα χρόνο ακόμη τα νάιλον στα καθίσματα.(μια που το ‘φερε ο λόγος δεν νομίζεις ότι είναι καιρός να τα βγάλεις). Κι εκείνο το μικρό αυτοκόλλητο καδράκι στο αυτοκίνητο κάτω από το κασετόφωνο με τη φωτογραφία του παιδιού σου (το έκανες αυτοκόλλητο για να βγαίνει, μαζί με τη βέρα, ξέρεις, πότε…) μπαμπά μην τρέχεις δεν εννοεί μαλάκα μου χιλιόμετρα ανά ώρα αλλά είναι η κραυγή αγωνίας του παιδιού σου Μπαμπά Μη Τρέχεις, Μην Χάνεσαι σε Θέλω ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, Μπαμπά σε Χρειάζομαι,
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ. Μπαμπά μάθε με να ακούω rock θα σε μάθω να ακούς rnb.
Διαβάστηκε αυτούσιο στη θέση εισήγησης στο συνέδριο για τα 80 χρόνια ραδιοφωνίας
ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΡΑΔΙΟΠΕΙΡΑΤΗ ΤΟΥ 1975
Αγαπημένε μου φίλε πως είσαι? Έχουμε να τα πούμε από τα χρόνια της πειρατείας θυμάσαι?
Καταρχάς να σου πω γιατί σε θυμήθηκα … φίλε να ήσουν από μια μεριά να με έβλεπες μεγαλεία φίλε ,χλίδα … εδώ έχουμε 2009 και γιορτάζουμε 80 χρόνια ραδιόφωνο, εκεί πάνω δεν ξέρω τι χρονιά έχετε αλλά πιστεύω κοντά να είστε, άκου λοιπόν, κλείσε το μηχάνημα και δώσε προσοχή.
Οσο και αν δεν το πιστεύεις είμαι ομιλητής στη γιορτή για το ραδιόφωνο, κανονικός σου λέω,όχι πειρατικά όπως πάντα, κανονικός με προσφώνησαν κιόλας, μεγαλεία φίλε ,είναι και οι άλλοι οι κακοί … ξέρεις κρατικό ραδιόφωνο, εκείνοι που μας έκλειναν ΕΡΤ λέγονται τώρα ,δεν μας πειράζουν, ούτε αυτοί ουτε οι μπασκίνες το ΕΣΡ μας σκίζει αλλά που να σου εξηγώ … τι είναι το ΕΣΡ … κάτι μεταξύ άσχετου αστυνομικού και δικαστή που έχουν όμως κάτι κοινό … δεν έχουν ιδέα από ραδιόφωνο.
Που είχα μείνει α …. στη γιορτή για τα 80 χρόνια ραδιοφώνου, γιορτάζουμε φίλε έχουμε γεμίσει από χαρά, όλοι εδώ είναι, καλά μη τα παραλέω κιόλας όχι όλοι λείπεις εσύ ρε φίλε, πειρατάκλα,… εκείνο το άτιμο το σύρμα …αλλά που να σου μείνει δύναμη με τόσο ξενύχτι …δεν έφτασε στην απέναντι ταράτσα ,έπεσε στα σύρματα της ΔΕΗ.
Ηλεκτροπληξία είπε ο ιατροδικαστής και έτσι ξεχάστηκες ρε φίλε,, ότι και αν έκανες για να υπάρχει σήμερα ραδιόφωνο, και να δεις σήμερα θα τιμήσουν και τους πρωτεργάτες του ραδιοφώνου λέει και πάλι κανένας δεν θα σε θυμηθεί.
Φίλε ραδιοπειρατή μου λείπεις, όπως και εκείνα τα αξέχαστα ξενύχτια με τις συνομιλίες μας … ακούω κλειστός … θυμάσαι? Και μετά στα FM, ακούω ανοιχτός.
Πλάκα είχε , τότε ο κόσμος ξενυχτούσε μαζί μας και άκουγε , τώρα πληρώνουν τον κόσμο τα ραδιόφωνα γα να τους ακούνε …
Ακούω τους ειδήμονες σήμερα να μιλούν για επικοινωνία στα ραδιόφωνα για target group και άλλα ακαταλαβίστικα και ντρέπομαι να τους πω, πως εμείς κάναμε ραδιόφωνο για να βγάλουμε καμία γκόμενα .
Εχουν αλλάξει οι εποχές. Να ξέρεις η Μαρία παντρεύτηκε έχει 2 παιδία 22 η μικρή 24 ο μεγάλος, έγινε και γιαγιά … μεγάλος έρωτας θυμάσαι?
Μη με ζηλεύεις φίλε σου είπα άλλαξαν τα πράγματα … την θέση της Μαρίας στην καρδία μας την πήρε η FOCUS ,την θέση των φοιτητριών από την άνω πόλη την πήραν η TEMPO, η BGM και ηMACAN ERIKSON… όχι δεν είναι σουηδέζες τουρίστριες, πολυεθνικές διαφημιστικές είναι θα μου πεις τι σχέση μπορεί να έχουν με το ραδιόφωνο της καρδίας μας ……???και όμως φίλε χωρίς αυτές σήμερα ραδιόφωνο δεν γίνετε …άσε θα σου εξηγήσω άλλη φορά.
Α τώρα που το θυμήθηκα, συναντήθηκα στο δρόμο με εκείνον τον μπάτσο που μας κυνηγούσε συνέχεια και ξήλωνε τις κεραίες , εκείνον ρε που έψαχνε τα εσώρουχα τάχαμ δήθεν να βρει πομπούς, γέρασε είναι και πολύ άρρωστος και απ’ ότι μου είπε δεν έφταιγε αυτός η χούντα λέει έφταιγε μη σε πρήζω όμως άλλο, να περνάς καλά εκεί πάνω και να είσαι σίγουρος πως το ραδιόφωνο που αγάπησες θα το κάνουμε και πάλι αγάπη, έρωτα, μοναξιά, παρέα, δάκρυ, χαμόγελο, φιλία.
Φίλε ραδιοπειρατή και τώρα μία αφιέρωση από σένα … το τραγούδι κουφάλες δεν ξοφλήσαμε του Τσακνή με πολλά καραβάκια καρδούλες. ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ σας ευχαριστώ
Λευτερης μαρογλου
